خدمت
چند روز پیش که داشتم دفتر یادداشتم رو نگاه می کردم به مطلبی برخورد کردم که حدودا" سه ماه پیش در مورد خدمت سربازی نوشته بودم. بعد از خوندنش متوجه شدم که زمان (هر چند کوتاه) چقدر میتونه روی آدم ها تاثیر داشته باشه و نظرشون رو نسبت به اتفاقات و موضوعات مختلف پیرامونشون تغییر بده. توی اون یادداشت که پُر بود از دغدغه های ذهنی من قبل از رفتن به خدمت، سعی کرده بودم موضوعاتی رو که باعث ناراحتیم شده بود بنویسم، بلکه یه مقدار سبک شم. ولی اون چیزی که باعث تعجب من شد این بود که حالا هیچ کدوم ازاون دغدغه ها رو (یا بهتر بگم بیشترشون رو) ندارم!!
دیگه برام مهم نیست که خدمتم کجا باشه، توی چه ارگانی باشه، یا اینکه چند ماه طول بکشه. دیگه اهمیتی نمیدم به اینکه یکی از دوستان با دادن رشوه و ساختن مدارک جعلی حضور در جبهه و جانبازی و ... برای پدرش، از خدمت معاف شده؛ و سعی میکنم به این فکر نکنم که حالا بعد از خدمت کار گیرم میاد یا نه؟! و خیلی از چیزهای دیگه که حالا با خوندنشون خنده ام میگیره.
جالب اینکه یه جایی توی اون یادداشت نوشته بودم «اگه زندگی مثل نوار ویدیویی بود این قسمت از نوار رو میزدم جلو، یا حداقل تند میکردم تا زودتر بگذره!» ولی الان اصلا" یه همچین احساسی ندارم و جالب تر اینکه این همه تغییر نظر توی سه ماه اتفاق افتاده.
الان به این فکر میکنم که چطور میتونم این مرحله از زندگیم رو بگذرونم و بهم خوش بگذره؟! به خاطرات خوبی که میتونه برام باقی بمونه فکر میکنم، به اتفاقات جالبی که ممکنه برام پیش بیاد، و مهمتر از همه، دوست های خوب و واقعی ای که میتونم پیدا کنم؛ و به خودم میگم: اگه سخت بگیری سخت میگذره، آسون بگیری آسون ... .
سلام سربازی ...
پ.ن: احتمالا" تا بعد از آموزشی اینجا آپ نمیشه. احتمالا"!
پ.ن: شاید دوست داشته باشید بدونید آموزشی کجا افتادم. "چالوس" نیروی انتظامی
پ.ن: این نیز بگذرد . . .
